Az Okunanlar

Kelimeler eksik;
Kelimeler cılız...

YEMİN EDERİM ÖMRÜM...
3 Haziran 2007

”Zaman geçtikçe seninde her geçen saniyede değiştiğini gördüm. Artık sen, eski sen değildin. Önceden sesimi duymadan duramayan sen, şimdi hiç aramıyorsun bile.
ZAMANNNN..... Senden ne çok şeyler alıp götürüyor, ne çok şeyler.... Günler geçtikçe sıcak yaz günleri yerini soğuk kış günlerine bıraktığı gibi sende beni bırakıyorsun buralarda.”
Sana son nazımı böyle yapmıştım işte. B u sözlerden iki gün sonra buluşmuştuk seninle. Önceden buluştuğumuzda sımsıkı sarılırdın bana ve ”SENİ ÇOK ÖSLEMİŞİM” deyip öperdin koklayarak tüm nefesini çekerek içine. Ama bu sefer sadece tokalaştın benimle. Ne sarıldın bana, nede kokukumu çektin ciğerlerine. senin bana olan sewginin tükenip bittiğini işte o ana anladım. Ömür boyu bitmeyecek sandığım sewgin iki yıl içinde bitmişti. Hayallerimi süsleyen sewgin artık yerini küllere bırakmıştı.
O gün, ”NASILSIN?” diye başlamıştın konuşmaya. yarım saat boyunca konuşmuştuk ama o sürede ne aşkım dedin bana ne de ÖMRÜM... Hatırlar mısın? Bana hep ”ömrüm” derdin....
artık ben dayanamayıp, neden böyle dawrandığını sordum. her zaman çok konuşkan olan sen, iki haftadır içine kapanık biri olup çıkıwermiştin. hafiften bağırmaya başladım sana, oysa sen hep susuyordun karşımda, başını egerek önüne... Ve dışardaki yagmur gözyaşlarımla beraber yağıyordu durmadan... En sonunda dayanamayıp iice patladım sana: ”SENİ İSTEMİYoRUM ÇIK GİT ARTIK HAYATIMDAN” dedim. sende aniden masadan kalktın ve hızlıca kapıyı çarpıp gittin cafeden. arkana bakmadan yürüyordun. koştum ardından ama yetişemedim işte. yağmuru da alıp gittin uzaklara. seni aradım sabaha kadar, ama bulamadım ulaşamadım bir türlü sana. tam umudumu kestim derken bir msj geldi telefonuma.
”SENİ ÖMRÜM BOYUNCA SEVECEĞİM, SEN DEĞİŞTİĞİMİ SANSAN DA... ÖMRÜMMM.... BENİ AFFET!!!!....” demiştin bana. beni affet deyişine bir anlam werememiştim. Seni aradım, ama telefonunu açmadın. sonra ise gene kapalıydı. akşama kadar haber alamamıştım senden. en sonunda ewinizi aramaya karar werdim. telefona çıkan annendi. Ağlayarak seni istedim.
”Seninle konuşamaz” dedi.
nedenini sordum, o da ağlayarak cevap werdi:
”SENİNLE BİR DAHA KONUŞAMAZ, HAP İÇEREK İNTİHAR ETTİ” dedi. yatağında bir yazı buldum:
”BU DÜNYADA SENSİZLİK ÖLÜ GİBİ YAŞAMAKTI. YA YAŞAYAN BİR ÖLÜ OLACAKTIM, YA DA GERÇEK BİR ÖLÜ. BENİ AFFET ÖMRÜMMM....” diye bir mektup yazmış dedi. o an telefon düşüwerdi elimden ve gözlerim kapandı hafiften. Gözlerimi açtığımda hemen bakındım etrafa, ama sen yoktun yanımda. Yağmurlar yerini kara bıraktığı gibi sende beni bıraktın bu dünyada...

Ne hayallerimiz wardı. oturup düşünürdük hep sahil kenarında. şimdi ise sen yoksun. ama sana şunu söyleyim, o kurduğumuz hayalleri tek tek gerçekleştireceğim sewgilim, sen warmışsın gibi yaşayacağım o hayalleri, o hayallerde sen olmasan bile.
Gözün arkada kalmasın sewdiğim, seni ömrümün sonuna kadar seweceğim ve senden başka hiçkimseye bakmayacağım birtanem...
SEN OLMASAN BİLE, SENİN HAYALİNLE YAŞAYACAĞIM. BUNA YEMİN EDERİM ÖMRÜMMM!!!....

Yazan: betina Kategori: İçimden Okunma: 509

Önceki Yazı

Yazdır

Sonraki Yazı