- Anasayfa
- Site Hakkında
- Kategoriler
- İçimden
- Şiir
- Keşke
- İlan-ı Aşk
- Gidenlere
- Son 10 Yazı
- Yazarlarımız
- Tek Kelime
- Arşiv
- İlgili Kanun
- İletişim
Az Okunanlar
Kelimeler eksik;
Kelimeler cılız...
aynalar...
2 Temmuz 2007
Yazılabilecek yeni bir satır kaldı mı? Henüz tüketmediğim elimin değmediği bir şey? Bakmadığım bir çift göz. Konuşmadığım birkaç kelime kaldı mı? Her şey ortada işte! Tüm yaşanmışlıklar anılar pişmanlıklar. Dağ gibi birikiyor önümde geçmişi hatırlamak için sıraya girmiş kullanıp attığım hafızalarım. Geçirdiğim her günü aldığım her nefesi bu dünyaya katıp benziyorum ben de herkese. Sevgilime seni seviyorum diyorum patronuma yalan söylüyorum otobüste kavga ediyorum vapuru kaçırıyorum ve ben de herkes kadar dünyalılaşıyorum zamanla. Sürekli aramam gereken insanlar var ödemem gereken paralar yetişmem gereken yerler� Hayatı ileri bir tarihe atıyorum yine ben� Dosyalar arasında boğulmuş hâkimlerin ileri bir tarihe ertelendi dediği sahneler canlanıyor gözümde� Başka bir sabaha erteliyorum gülerek uyanmayı� Birine yardım etmeyi başka bir güne� İyi biri olmayı başka bir haftaya� Kendimle barışmayı başka bir aya� Kendimi anlamayı başka bir yıla� Kendimi sevebilmeyi ise geniş sonsuz bir zaman dilimine� Nasılsa hayat uzun fikri rahatlatıyor beni� Hiçbir şey içmeden kafayı buluyorum bununla� Yarın olmasa vicdan azabı krizlerimi nereye yıkabilirdim? Kendimi neyle avutabilirdim sadece dünle baş başa kalsaydım? Nasıl dayanabilirdim bugünün ağırlığına?
Geniş aynalı bir salondayım şimdi� Birbirine dönük aynalar sonsuza uzanıyor. Burada trajik olan kaçtığın yüzünün defalarca karşına çıkması� Nasıl olduğunu anlamaya çalışırsın
Hepsi birbirinin aynı ama hiçbiri sen olmayan yüzlerce senle kalırsın� Düz bir mantık gibi gelse de yüzleşme gerçekten en iyi aynalarla olur� Birden bütün dokunduğun şeyler gözlerinde birikir... Farkında olmadan yaşadığın gündeki gibi bir hal alır mimiklerin� O ana dönersin tekrar. Kaçınılmaz olan ise şimdi de yaşasan bunu aynısını yapacağını hissetmendir�
VE İŞTE KÖPRÜLER YIKILIYoR� AYNALAR KIRILIYoR� AĞLAMA SIRASI ŞİMDİ BENDE ÖYLE Mİ?... ARINACAKSAM İZİN VERİYoRUM TÜM KAN KAYIPLARIMA...
19042005 no chance
Yazan: lethe Kategori: İçimden Okunma: 418
Yorumlar
dünyada kendi kendini imha eden tek bir varlık var ıda biziz ve biz önce kendimizi çıkmazlara sokuk sonrada aradan nereye vede nasıl çıkmamız gerektiğini düşünüyoruz oysa en başa dönüpte sokağın başında bir çıkmaz sokak yazdığını görüpte içeri girdiğimizi unutuyoruz yani kısacası sonumuzu düşünmeden hareket ediyoruz yalanlar söylüyoruz günahlar işliyoruz ... GERÇEKTENDE AYNALAR BİZİM İÇİN BİR VİCDAN MUHSEBESİ..
zaten herşey elma ağacıyla başlamıyormu ???
sonumuzu düşünsek hiç bir şeye cesaret edemeyizkii (****help****) bu yğzden çıkmaz sokaklara dalabilcek cesareti gösteririz ve umutsuzca çıkar yol ararız bence böle daha iyi çalışmamız çırpınmamız lazım bilerek hareket etsek o soagın sonuna gelene kadar yaşayacaklarımızın hiçbirini yaşayamayız bence sokagın sonu gelene kadar yaşadıklarımıza değer bilmem sen ne dersin bu humasebeyi yapmamız şart
sonunu düşünen kahraman olamaz . ama zamanımızı ii değerlendirirsek bu çıkmaz sokaklara yol açmayız
