- Anasayfa
- Site Hakkında
- Kategoriler
- İçimden
- Şiir
- Keşke
- İlan-ı Aşk
- Gidenlere
- Son 10 Yazı
- Yazarlarımız
- Tek Kelime
- Arşiv
- İlgili Kanun
- İletişim
Az Okunanlar
Kelimeler eksik;
Kelimeler cılız...
”Bekliyorum Elbet Bir Gün Döneceksin”
31 Temmuz 2007
Sen gidince hayat durur, her şey tersine gider sanmıştım. Meğer yanılmışım. Sen dalga misali benim kumsaldaki umutlarımı silip gittin...
Sen gittin gideli İstanbul’a bakıyorum da hala aynı. Tıpkı bıraktığın gibi… Egzoz, korna sesleri... İnanır mısın martılar bile aynı. Yani yine umutsuz ve amaçsız… Tıpkı bir rüyada gibi, oradan oraya uçuyorlar. Boğaz desen hala masum ufukta... Deniz biraz daha sakin… Bizim köfteci hala aynı yerinde. Yani sen gittin gideli İstanbul değişirdi sanmıştım ama yanılmışım, değişmedi. Tıpkı bıraktığın gibi...
Ne var ki ben zordayım bir tanem. Martılarda seni arar oldu. Oysa ne kadarda uğraştım yokluğunu fark etmesinler diye. İnan bir benim için attımsa ikide senin için attım yemlerimizi bizi bekleyen martılara. Hem de avuç avuç avuçlayarak. Dönüp de bakmadılar yemimize bir tanem. Evet, bende aç olmadıklarını düşünerek teselli ettim kendimi. Teselli etmesine ettim lakin bir hafta tok duramazlar ya. Dönüp de bakmadılar yemimize bir tanem. Yoksa her şey seninle mi? Sensiz bir anlamı yok mu hayatın, martının, umudun ve ümitsizliğin...
Değişmedi elbette hiçbir şey burada, değişmedi. Ruhumu tutan kafes bile aynı. Çatısı yıkılmadık ev kalmaz sanırdım şu yalancı dünyada. Bir martılar bana dargın bir penceremize doğan mehtap tufanı. Pencerem karanlık, çiçeğim susuz, gündüzlerim sarhoş geçer bir tanem gecelerim uykusuz. Sokak lambası da yanmaz oldu senden sonra ay ışığıyla anlaşmışçasına. Gün yüzünü göremedim yokluğunda. Ay da kendini saklar oldu benden. Doğmadı senden sonra penceremize demet demet. Martılar ay ışığı sendenmiş demek...
Atmaya kıyamadığım aynayı ters çevirdim duvarda. Üstüne örtü öreterek... Evet, atamadım, fakat sensiz o aynaya da bakamadım bir tanem. Ruhumu gösterir diye korktum inan. Ben ölümü bekler oldum arkandan, ruhum perişan...
Utancından mı yok olmak iyi kahrından mı? Sen beni utandırmadın ama yok olmak üzeriyim kahrımdan. Yokluğuna alışamadım bir tanem. Nereye baksam sen varsın. Çay bardağımda, kitaplığımda, şöminemde… Yani evimin her yanında... Sen varsın bir tanem sen varsın...
Artık bende gidiyorum. Kahrımdan mı yoksa utancımdan mı gidiyorum bilmiyorum. Bir sonbahar yaprağı gibi savruluyorum sensiz rüzgarlarda… İhanet yağmurlarında seni bekliyorum. Bir gün gelirde hasretimi dindirirsin diye.
Bekliyorum bir tanem bekliyorum...
Yazan: Talha_Dereci Kategori: Gidenlere Okunma: 892
Yorumlar
Yaşamanın keyfi ince ve zarif bir dokuma ustasının ellerinde işlenince sıcaklığını hisseder İNSAN bu onun vazgeçilmez tutkusudur.
